Hoi lieve mensen,

Het is weer tijd om jullie op de hoogte te brengen van mijn Afrikaanse belevingen.

De afgelopen weken ben ik weer druk geweest met mijn stage. Ik merk dat ik steeds meer gewend raakt aan mijn omgeving in de township en dat ik daarom ook vaak niet beschrijf wat ik allemaal zie en mee maak. Waarschijnlijk heb ik al in een van mijn eerste stukken beschreven dat het eerste wat meteen opvalt op de straat zijn de geiten, koeien en vele honden die midden op de weg lopen. Laatst reed ik langs een rotonde in Phillipi en er stonden iets van vijf koeien en wat geiten op de rotonde te staan. Een erg komisch gezicht!
Verder zie je jammer genoeg ook veel jonge kinderen rond lopen op de straat die niet naar school kunnen, omdat de ouders het geld niet kunnen betalen. Vaak zijn dit kleine bedragen, maar toch is het teveel voor de ouders om het op te brengen.

Een paar weken geleden ben ik naar een Afrikaanse film geweest genaamd: ‘Little one'. Dit gaat over een meisje die in een township leeft en verkracht word door drie mannen en in elkaar geslagen word. Een erg ingrijpende film die ik iedereen aanraad om te kijken als je de mogelijkheid hebt om de film te downloaden. Aan het einde van de film wordt ook aangegeven dat 1 op de 3 kinderen voor hun 10^e levensjaar al een keer verkracht is (vaak door familieleden). Ik was erg geschrokken van dit percentage. Ik moest meteen denken aan al die kleine kinderen die ik allemaal begeleid.
In die week ging ik langs bij een van de scholen genaamd Nkosi. Dit is een groep met veel kleine kinderen. Je kunt denken aan de leeftijd 2 tot en met 5. Dit is een groep die stagneert in hun ontwikkeling. Er zijn geen middelen om ze verder te laten ontwikkelen en ook de docent heeft geen idee wat ze precies moet leren aan de kinderen. Naderhand heb ik dit besproken met mijn collega Alex die als een jaar als vrijwilliger werkt en nog een jaar langer blijft. Vervolgens vertelde ze mij ook dat veel kinderen in een probleemsituatie zitten thuis. Uiteindelijk vertelde ze mij dat een van de meisjes van die groep (3 jaar oud) verkracht is door een familielid......Verschrikkelijk. Dat zijn van die momenten dat ik besef dat ik toch echt in een township werk waar het er anders aan toe gaat dan in Nederland.
Vaak als ik naar de scholen ga, staan er andere kinderen die niet naar school gaan voor het hek toe te kijken wat wij gaan doen. Op sommige scholen halen ze wel is wat kinderen naar binnen die dan een dagje mee mogen draaien. Waar mogelijk is helpen ze elkaar. Na mijn les liep ik naar buiten en zei de kinderen bij het hek gedag. Vervolgens zag ik een ander kindje op de grond spelen met een gebruikte condoom. Ze hebben niets om mee te spelen, dus ze pakken alles wat er maar op straat te vinden is en vaak zijn dit spullen waar je een kind liever niet mee ziet spelen. Gelukkig zag de juf van de school het ook en heeft het meteen afgepakt en weggegooid.

Met mijn circus groep gaat het nog steeds super goed. Ik heb laatst weer acrogym met ze gedaan, ze geschminkt en nog heel wat knutselactiviteiten gedaan. Ik begin erg aan ze gehecht te raken en ik merk zij ook aan mij. Laatst heb ik een super goed gesprek gehad met ze over de klassenregels. Het was me opgevallen dat ze elkaar vaak schoppen, slaan, duwen en ook elkaars spullen afpakken als ze wat nodig hebben. Het is overigens een overlevings strategie die ik goed kan begrijpen, maar ik wil dat toch in mijn eigen les niet hebben.
Wat ik me besefte is dat ik in Nederland het slaan, duwen en schoppen nooit goed zou keuren en het zo snel mogelijk zou willen afleren. Hier wil ik het de kinderen niet af leren. Ze hebben het nodig als ze op straat zijn. Je moet van je af kunnen bijten en sterk zijn om er bij te horen anders word er zo over je heen gelopen.
Toen ik met ze in gesprek ging over de regels stemde ze in met die regel en heb ik een heel goed gesprek met ze gehad over hun normen en waarden en wat zij als regels wilden hebben.
Jammer genoeg is mijn groepje wel wat kleiner geworden. Ik ben gestart met 15 en heb nu nog 11 kinderen. Twee mochten niet meer komen omdat ze te vaak afwezig waren geweest en een jongetje wilde niet meer omdat hij geen zin had, maar Mihlali (een zeer gemotiveerd jongetje) had ik ook al vier keer niet gezien. Tijdens het kring gesprek over de regels had ik gevraagd aan de groep of zij wisten waar hij was. Het werd stil en Mphumzi (de beste vriend van Mihlali) zei tegen mij: ‘Ik denk niet meer dat hij gaat komen'. Ik zag dat hij wat meer wist dan ik. Ik heb doorgevraagd en uiteindelijk zei hij dat Mihlali niet meer kon komen, omdat zijn moeder hem in elkaar zou slaan als hij nog een keer naar circus groep zou gaan. Mijn hart brak en ik heb het meteen doorgegeven op kantoor. We gaan uitzoeken wat er speelt en mocht hij in gevaar zijn dan gaan we een social worker inzetten.

Een zeer indrukwekkende stage kan ik zeggen. Ik leer veel en krijg steeds beter zicht op hoe de Afrikaanse cultuur in elkaar zit. Hierdoor kan ik ook steeds meer rekening houden met de cultuur. Soms kan mijn hart wel breken als ik nare dingen hoor en mee maak, maar ik ben heel blij met het feit dat ik een aandeel kan hebben in het leven van de kinderen die ik nu begeleid. Ook al zijn het kleine beetjes, ik kan ze toch dingen mee geven en dat geeft mij voldoening.

Ook ben ik nog steeds elke dag blij dat ik hier tien maanden zit. Als ik nu al weg had gemoeten dan was dat veel te vroeg geweest. Ik begin nu mijn organisatie goed te leren kennen, de mensen, mijn lieve kindjes en ook leer ik Kaapstad steeds beter kennen. Ook heb ik nog steeds geen heimwee. Ik mis niets aan Nederland. Ik hou van de warmte hier, de mooie natuur, het relaxte, geen haast geen stress, en de cultuur.
En om sommige mensen gerust te stellen.......JA ik kom terug naar Nederland haha maar nu nog even niet!!

Nog even kort samengevat de hoogte puntjes van afgelopen weken. Ik heb devils speak beklommen. Dit was een erg mooie route. Het was wel een flinke wandeling van 5 uur, maar het was het zeker waard. Bij het afdalen nog een mooie zonsondergang gezien, dus mijn dag kon niet meer stuk.
Vorig weekend ben ik naar een vakantiehuisje geweest met Tessa, Marianne en Joy. Het is een huisje van Tessa haar tante en wij mochten daar in voor een weekendje. Het was een super luxe huisje met alles er op en eraan maar we hebben echt vakantie gevoel gehad. ‘S ochtends lekker buiten ontbijten, in de middag lekker zonnen en in de avond gezellig bijkletsen met veel thee, amarula ( Afrikaanse drank, een soort van baileys) en chocolade brownies. Al met al een geslaagd weekendje.

xx Jessy