7 maanden in Kaapstad

Hoi lieve mensen,

Het is wat rustiger van mijn kant, maar dat komt omdat ik de laatste tijd niet veel bijzonder uitstapjes hebt gemaakt. Inmiddels zit ik alweer zeven maanden in Afrika en ik heb er nog steeds geen genoeg van. Ik ben bang dat de laatste drie maanden te snel voorbij zullen zijn en ik zou dan ook nog graag een maandje langer willen blijven. Mocht het geld het toelaten dan boek ik er nog een maandje bij. In december word het zomer hier en het zou nogal zonde zijn als ik dan terug ga naar de kou….de sneeuw….het ijs……

Op het moment dat ik terug kwam van Nederland heb nog even een dagje kunnen optrekken met wat vriendinnen en vrienden die ik van hier kende en uiteindelijk zijn zij de volgende dag naar huis gegaan. Voor het eerst helemaal alleen in Afrika en ik heb me nog steeds geen dag verveeld. De laatste tijd doe ik vooral dingen met mijn Afrikaanse vrienden en ik vind het heerlijk om op mezelf te zijn. Ik heb heel wat avonden gehad dat ik lekker heb gerelaxed, een filmpje heb gekeken of een boekje heb gelezen. Als ik zin had om even wat te gaan doen dan belde ik een van mijn Afrikaanse vrienden.

Op mijn stage gaat het heel goed. Ik geef veel lessen en knuffel nog steeds veel met de kinderen. Elke keer als ik weer kom word ik hartelijk ontvangen. Een heerlijk gevoel! Ook de docenten zijn erg aardig en ik krijg ook vaak een dikke knuffel van hen. De afgelopen weken ben ik druk bezig geweest met het begeleiden van Simamkele. Dit is een jongetje met fijne motoriek problemen en aangezien ik nog iemand moest begeleiden voor een schoolopdracht kwam dat allemaal even goed uit. Elke maandag, woensdag en vrijdag ben ik met hem apart gaan zitten om te oefenen met kleuren, knippen, schrijven enzovoort. Een heerlijk jongetje is, maar ook weer met een hele geschiedenis. Vader mishandeld hem zowel lichamelijk als geestelijk, hij woont bij zijn oma omdat zijn moeder een alcoholist is en dus niet voor hem kan zorgen. Erg triest, maar erg fijn dat ik wat leuke activiteiten met hem kan doen. Ik heb het wel aangeven op het kantoor en er word werk van gemaakt. Ze gaan uitzoeken wat ze kunnen doen en hoe de thuissituatie precies in elkaar zit.

De vrouw die ik zou begeleiden met werk zoeken, heeft niets meer van zich laten horen en daarom heb ik haar jammer genoeg niet meer kunnen begeleiden.

Verder heb ik nog wat bizarre verhalen. Op een ochtend voordat we gingen werken werden we gebeld door een van de docenten van een school dat haar man zichzelf had neergeschoten, maar niet goed had geschoten en daardoor nog leefde. Hij moest dus zo snel mogelijk naar het ziekenhuis en wij hoefden geen les te geven op de school. Erg bizar.
Een collega van mij vertelde een verhaal dat hij vroeger een soort van kind soldaat is geweest en dat alle kinderen werden vastgebonden en heroïne in hun handen kregen gespoten en vervolgens ten strijd moesten gaan. Hij werd gelukkig snel gered door een ander leger waardoor hij er lichamelijk niet teveel schade aan over heeft gehouden.
Het laatste bizarre verhaal is dat mijn collega’s en ik klaar waren met werken en op de terug weg waren naar het kantoor. We reden nog in Philippi toen we op gegeven moment allemaal mannen zagen met stokken die de weg op renden en auto’s zaten te bekijken die langsreden. Aan een kant stond een grote truck die ze al te pakken hadden gehad en alle ramen waren kapot geslagen. We hebben maximaal het gaspedaal ingedrukt en zijn de mannen snel voor gereden. Het bleek dat er in de tussentijd dat wij in Philippi waren er een protest was ontstaan. Dat gebeurd wel vaker, maar dan moet je er voor zorgen dat je gewoon zo snel mogelijk weg bent, want het is en blijft gewoon zo dat ze denken dat blanken geld hebben en omdat we in een bedrijfsauto rijden al helemaal. We zijn weer veilig terug gekomen, maar het was wel even spannend.

Liefs,
Jessy

De geweldige trip naar Namibie, Botswana en Zimbabwe!

Hoi lieve mensen,

Het is alweer een hele lange tijd geleden dat ik wat op mijn reisblog heb gezet en het is nu dan ook de tijd om jullie op de hoogte te brengen van mijn wilde avonturen die ik heb meegemaakt tijdens mijn reis. Het is wel een heel lang verhaal, maar ik heb dan ook veel meegemaakt en gezien!

Op dinsdag 25-6 hebben Joris en Leon onze auto opgehaald en hebben een hele boodschappenlijst afgewerkt aan spullen die nog gehaald moesten worden en die we mee wilden hebben op reis. Het was nog een aardig gedoe om dat alles te regelen, maar uiteindelijk was alles goed gekomen en hadden we onze auto in het bezit. Het was een super vette auto met tenten op het dak, een koelkast erin, een watertank en ook zaten er een heleboel kampeer spullen erin. Het was eigenlijk een huis op wielen. Die avond hebben we al onze spullen ingepakt en er was nog net plek voor ons vier.
Op woensdag 26-6 zijn Joris, Floor, Leon en ik om 5:00 vertrokken op weg naar Namibie. Deze dag hebben we de hele dag doorgereden en bij de camping aangekomen hadden we al 850 km gereden. We kwamen bij een super mooie camping in Namibie aan genaamd Ai Ais. Eenmaal aangekomen werden we erop gewezen dat onze achterband lek was. Gelukkig waren de mensen van de camping heel hulpvaardig en zij hebben ze band meteen weer in orde gemaakt. De eerste nacht was redelijk koud, maar ik heb het dan ook aardig snel koud. De tent was echt perfect. Je hoeft hem alleen maar even uit te klappen en je tent staat. Ook sliep het prima!
Op donderdag 27-6 zijn we rond tien uur vertrokken richting de ‘Fish River Canyon’. Het was weer een aardig stukje rijden, maar het was het zeker waard. Eenmaal daar aangekomen hebben we genoten van ons uitzicht en daarna zijn we nog even een terrasje gaan pakken bij een restaurantje dicht in de buurt. Vervolgens hebben we weer een stuk gereden want we wilden zo dicht mogelijk bij ‘Sossusvlei’ komen, zodat we daar de volgende dag zonsopgang konden bekijken. We hadden deze avond overnacht op een camping in the middle of nowhere.
Vrijdag 28-6 zijn we dus vroeg opgestaan( om 4:15) om op tijd bij ‘Sossusvlei’ te komen om zonsopgang te bekijken. We kwamen vroeg aangereden bij Sossusvlei en toen kwam een mannetje ons vertellen dat je alleen zonsopgang daar mag bekijken als je in het park op de camping staat. Wij dus ontzettend balen, maar er werd ons gezegd dat we om 6:45 het park in mochten. Vervolgens wij daar ongeveer een uur gestaan en uiteindelijk was het al 7:00 en het hek ging nog steeds niet open. Uiteindelijk werd ons ook gevraagd wat we daar zo vroeg deden en wij vroegen aan een man waarom het hek nog niet open was. Vervolgens bleek er een uur tijd verschil te zijn en dat we dus nog een uur moesten wachten. Dat betekend dus dat we uiteindelijk al om 3:15 waren opgestaan en dus veel te vroeg bij sossusvlei waren. Gelukkig waren we goed gehumeurd en hebben we nog netjes een uurtje gewacht totdat het hek eindelijk open ging. We hebben uiteindelijk de zonsopgang vanuit de auto bekeken maar dat was ook prachtig. We zijn gestopt bij een van de duinen daar en zijn daar op gaan klimmen. Vanaf daar hadden we super mooi uitzicht! Hierna zijn we nog gaan lunchen bij een restaurantje in de buurt en zijn we daarna door gaan rijden naar Swagopmund. We zaten nu inmiddels al op 2000 km die we gereden hadden.
Zaterdag 29-6 hebben we een dagje doorgebracht in Swagopmund. Eerst hebben we een beetje uitgeslapen. Er zijn veel activiteiten te doen in dit stadje dus we hadden besloten om quad te gaan rijden in de duinen daar. Dit was echt super vet. We kregen een gids mee die ons nogal wat gewaagde paden liet rijden, maar wat erg leuk was. Ik ben twee keer zowat van mijn quad af gevallen en ik ben natuurlijk nog een keer vast blijven zitten. Dus ik dacht hmmm laat ik is even wat gas geven. Na enige tijd wat gas te hebben gegeven hoorde ik in een keer wat geschreeuw achter mij en daar zat Joris zo goed als helemaal ingegraven onder het zand dankzij mijn actie. Ik was even vergeten dat hij achter mij stond toen ik gas aan het geven was om los te komen uit het zand……
Zondag 30-6 zijn we rond 7:30 weer gaan rijden richting Botswana. Eenmaal bij de grens aangekomen bleek dat we een stempel miste van Namibië. Dat was heel raar want we hadden wel een stempel gekregen daar en toen we Namibië binnen reden werd het ook nog gecheckt, maar blijkbaar hadden we nog een stempel nodig. Er werd ons gezegd dat als de politie ons gesnapt had we meteen mee zouden worden genomen……gelukkig hebben wij geen politie gezien! Daar hebben we uiteindelijk nog de stempel gekregen die we nodig hadden. Deze dag hebben we weer de hele dag gereden. Vervolgens kwamen we aan bij onze camping…..als je het een camping mag noemen. We stonden voor een hek dat helemaal verroest was en dat nog bij elkaar werd gehouden met een ijzeren draadje. Er stond dat je moest claxonneren als je geholpen wilde worden. Dat deden we dus en een mannetje kwam eraan en vertelde ons dat ze de camping aan het renoveren waren en dat er dus geen toilet of douche was. Aangezien het al donker was hebben we hier onze auto maar geparkeerd en wij waren dus de enige op de camping. Dit was pas echt kamperen! We vroegen de man of er nog wilde beesten op de camping zouden rondlopen, maar hij beweerde dat er geen wilde dieren liepen. Toen we eenmaal stil stonden zagen we olifanten drollen en nog heel wat andere keutels liggen….maar het was een fijn idee dat er geen wilde dieren rond liepen……..
Deze dag hebben we zo’n twaalf uur in de auto gezeten.
Maandag 1-7 hebben we de hele dag gereden naar Maun. Hier hebben we geprobeerd de permits te regelen voor het park moremi. Dit is helaas niet gelukt want het was een public holiday dus we moesten de volgende dag weer terug komen. Vervolgens zijn we op een mooie camping beland in Maun en hebben we daar een drankje genuttigd en vervolgens in de avond een kampvuurtje gemaakt. Vervolgens kwamen nog wat Afrikaanse buren ons hout brengen en een shotje om de avond in te luiden.

Dinsdagochtend zijn we vroeg opgestaan om in Maun alle permits te regelen. Rond 10 uur hadden we dit rond en konden we koers zetten richting Moremi, een Wildlife Reserve bij de Okavango Delta. Hier kwamen we rond het middaguur aan en zijn we direct rond gaan rijden op zoek naar game, oftewel wildlife. Binnen een uur hadden we de eerste grote prooi al te pakken, namelijk een luipaard. Verder hebben we tijdens het rondrijden door Moremi bij de Black Pools nog een schitterend plaatje gehad. Hier was een grote open vlakte met erg veel beesten zoals olifanten, nijlpaarden, impala’s, gnoes, zwijnen, giraffen en zebra’s. Echt een typisch Afrikaans safariplaatje. Naast deze twee hoogtepunten hebben we natuurlijk ook erg veel andere mooie dingen gezien en dus konden we onze eerste game drive wel als zeer geslaagd beschouwen. Na zonsondergang zijn we bij onze camping aangekomen, waar we wat hebben gegeten, terwijl we werden aangestaard door allerlei reflecterende ogen uit de bosjes. Die nacht heb Joris nog een wekker gezet om te kijken of er nog iets rondom onze tenten zou lopen. In Botswana hebben ze namelijk geen hekken rond de campings, dus het zou zomaar kunnen zijn dat er een aantal leeuwen onder onze tentjes zou liggen. Ik was te moe om te kijken, maar Joris zag wat dieren voorbij lopen wat waarschijnlijk hyena’s waren. Die woensdag zijn we vroeg opgestaan om zonsopkomst te bekijken en zijn we daarna maar weer de auto ingestapt om weer een dagje rond te rijden door Moremi. Ook deze dag hebbenw e weer erg veel gezien, waaronder een secretarisvogel, een grote roofvogel op hoge poten, die net een slang had gevangen. ’s Middags hebben we nog een boottocht van 2 uur op de Okavango Delta gedaan, wat wel mooi was, maar toch een beetje tegenviel. We hadden namelijk wel verwacht dat we nijlpaarden of krokodillen zouden zien, maar het spannendste wat we tijdens deze tocht te zien kregen, was een krokodil van een paar weken oud, niet groter dan een halve meter. Aan het eind van de middag zijn we naar de camping gereden waar we nog hebben genoten van het laatste beetje zon van die dag.

Donderdagochtend zijn we eerst weer 100km terug richting Maun gereden, aangezien dit de dichtstbijzijnde plek was waar we konden tanken en boodschappen konden doen. Voor de volgende dagen hadden we namelijk het Chobe National Park in de planning staan en ook hiervoor moesten we van tevoren de boodschappen inslaan. Na alle voorraden te hebben bijgevuld zijn we weer richting Moremi gereden. We kwamen hier rond 1 uur weer aan en hebben hier weer wat rondgereden. We hebben nog bij de Hippo Pools geluncht, dit is een grote plas waar doorgaans – de naam verraadt het al een beetje – erg veel nijlpaarden in liggen. In dit geval was dit niet anders. Na deze stop zijn we richting uitgang van het park gereden, het plan was om ergens op een camping tussen Moremi en Chobe te kamperen. En dan komt nu het spannendste avontuur van onze reis, namelijk de zoektocht naar een camping in de wildernis.

We hadden een kaartje van Moremi en we hadden een camping op het oog die ook op het kaartje stond, dus wat kon er misgaan? Aan het eind van de middag reden we Moremi uit en de verwachting was om tegen zonsondergang bij de camping aan te komen. Het probleem was echter dat er in werkelijkheid veel meer paadjes waren dan er daadwerkelijk op de kaart stonden. Daarnaast staan er nauwelijks bordjes met richtingen aangegeven. Verdwalen was nog nooit zo makkelijk! Dit is ons dus ook met twee vingers in de neus gelukt. Door het ronddwalen op zoek naar een camping hebben we wel een prachtige zonsondergang kunnen aanschouwen, maar het probleem hiervan was dat het na dit spektakel akelig snel donker werd. Daarnaast leken er na zonsondergang ook veel meer olifanten op de weg te staan en deze leken ook een stukje sneller geïrriteerd en kwamen daardoor af en toe nogal agressief over. Zo passeerden we op een gegeven moment een olifant vlak na een bocht op zo’n 5 meter rechts van ons die echt al klaar leek om aan te vallen en zelfs even claxonneerde naar ons. Op dat moment was dit allemaal best eng en vond niemand van ons het echt leuk om zo rond te dwalen. We vreesden echt te moeten kamperen in de wildernis, zonder op een camping te staan, toen we plotseling een lodge op een bordje aangegeven zagen staan. Blij dat we waren toen we eenmaal aankwamen op deze lodge! Er kwam direct een medewerkster van de lodge op ons afgelopen en zij had de fijne mededeling dat we toch echt niet daar konden overnachten. Onze smeekbedes hielpen niet en dus werden we met een routebeschrijving in de richting van een camping gestuurd. Deze route ging wel door twee rivieren, maar dat moest geen probleem zijn met onze auto. We kregen hiervoor ook tips over welke wielsporen in het water we moesten volgen en welke juist niet. Mochten er plotseling olifanten op de weg staan, dan moesten we de auto maar even stoppen, de motor uitzetten om ze niet te irriteren en wachten tot de weg weer vrij zou zijn. En zo werden we weer op pad gestuurd. De eerste rivier kwam al spoedig in zicht, we hebben de tips maar opgevolgd en zijn hier op goed geluk doorheen gereden. Het bleek inderdaad ondiep genoeg en zo kwamen we veilig aan bij de overkant van het water. Na deze oversteek zijn we doorgereden en na een aantal verplichte olifantenstops kwamen we aan bij oversteek nummer 2. Deze oversteek leek wel eens tukje serieuzer dan de eerste, het water was zo’n 15 meter breed en het was onduidelijk hoe diep het er nou was. Erg spannend om dit water over te steken dus. Om de spanning nog maar wat te vergroten en te verlengen stond er aan de overkant van de rivier ook nog een olifant, waardoor we zo’n 15 minuten hebben moeten wachten voordat de olifant uiteindelijk weg was. Toen de weg eenmaal vrij was, heeft Leon de auto maar even vol gas door het water heen geknald. Het water kwam echt tot over de motorkap en even konden we niks zien door een grote plens water over de voorruit, maar uiteindelijk bereikten we wel veilig de overkant. Hier zijn we uiteindelijk nog een auto van een night game drive tegengekomen, welke we de weg hebben gevraagd. De gids hiervan heeft ons de goede kant op gestuurd en zo kwamen we na een paar uur dwalen in het donker uiteindelijk aan op de camping. Hoewel camping misschien niet het juiste woord is, het was namelijk een zelfde soort camping als de eerst in Botswana, namelijk zonder receptie, toiletgebouw of douches. Deze camping had echter wel andere campinggasten, wat het nog enigszins een campingidee gaf. Ook al stelde deze camping niets voor wat voorzieningen betreft, we waren allemaal dolblij dat we überhaupt een camping hadden gevonden. Tijdens dit avontuur vond niemand van ons het leuk om zo rond te dwalen zonder te weten wat er achter de struiken om een bocht stond, maar achteraf was dit echt zo ontzettend mooi avontuur! Het gebied waar we doorheen reden was ook echt schitterend, zo hebben we een nijlpaard op een paar meter gepasseerd die half uit het water aan het grazen was en hebben we erg veel olifanten en buffels gezien van af en toe wel iets te dichtbij. Op de camping hebben we natuurlijk geproost dat we alles overleefd hadden en dat we toch nog op een camping beland waren.

Die vrijdag zijn we rustig aan vertrokken richting Chobe, waar we tegen 12 uur aankwamen. Daar bleek dat de camping die we geboekt hadden voor die nacht helemaal aan de andere kant van het park zat, zo’n 150km van waar we op dat moment waren. We hebben die dag dus nogal door Chobe heen geracet zonder echt goed om ons heen te kunnen kijken. Toch is het ook deze dag niet gelukt om de camping te vinden voor zonsondergang. We hadden wel veel minder moeite om de camping te vinden, maar toch kwamen we uiteindelijk pas in het donker aan. Toch is het rond zonsondergang allemaal veel actiever wat wildlife betreft als je er rondrijdt. Dit keer waren het gelukkig geen boze olifanten, maar vooral zebra’s, giraffen en een lading buffels. Ook zat er een honeybadger , een soort grote das, vlak langs de weg. Uiteindelijk kwamen we om half 7 aan op onze camping, een erg mooie camping aan de rivier. Zaterdagochtend zijn we vroeg opgestaan voor zonsopkomst en aangezien de camping zo goed beviel en we nog een extra dagje in Chobe in gedachten hadden, hebben we geregeld dat we er nog een nacht konden verblijven. Na rustig te hebben ontbeten zijn we de auto weer ingestapt om weer rond te rijden door het park. We zijn langs het water gereden, aangezien daar toch altijd wel het meeste te zien was. Dit keer hebben we weer van alles gezien, wat jakhalzen, roofvogels, krokodillen, nijlpaarden en een dode buffel waar tientallen gieren omheen zaten te vechten om wie er hapjes mochten nemen. Aan het begin van de middag zijn we terug naar de camping gereden waar we in de zon wat hebben zitten kaarten en rond 3 uur zijn we weer de auto in gestapt voor een middagritje door de wildernis. In de nacht werd ik gewekt door Joris, want hij zag een olifant vlak bij onze tent staan. Ik keek naar buiten en de olifant stond op een paar meter afstand wat takken en bladeren te eten uit een boom. Super vet om een olifant van zo dichtbij te zien.

Zondags zijn we weer vroeg opgestaan, aangezien we die dag weer verder wilden rijden richting Zimbabwe, naar de Victoria Falls. We zijn nog even langs de dode buffel gereden om te bekijken hoe die er bij lag, er zaten nog steeds erg veel gieren omheen. Vervolgens zijn we verder gereden richting uitgang van het park en richting de grens. Na in het laatste dorp van Botswana al onze laatste pula’s (de lokale valuta) te hebben uitgegeven, werden we tussen dit dorp en de grens nog eens aangehouden omdat we 9km/h te hard reden. Een boete van 208 pula (zo’n €19) leverde dit op. Helaas hadden we geen pula’s meer, en met Zuid Afrikaanse randen konden we ook niet betalen. Meneer agent liet ons daarom maar doorrijden, met een tip om voortaan maar niet meer te hard te rijden. Eenmaal bij de grens was het een heel gedoe met het regelen van een visum. We bleken uiteindelijk tot op de rand precies genoeg geld bij ons te hebben om alle benodigde kosten te kunnen betalen, dus zo reden we helemaal platzak Zimbabwe in. Na nog ruim een uur door Zimbabwe te hebben gereden, kwamen we aan bij de Victoria Falls, waar we een camping aan de Zambezirivier op hebben gezocht. Na even aan het water te hebben gezeten, zijn we om 4 uur op een boot gestapt voor een sunset cruise over de Zambezi. De drankjes waren inbegrepen bij deze ruim 2 uur durende cruise en we hadden een erg meelevende gids, die direct een nieuw drankje voor je neus zette, zodra hij zag dat het einde van je huidige drankje naderde. Het spreekt voor zich dat we allemaal in een iets andere staat van de boot af kwamen dan dat we erop gingen. De cruise zelf was verder ook erg mooi, zo hebben we nijlpaarden, krokodillen en een olifant in het water gezien. De zonsondergang was ook schitterend boven de rivier.

Maandag zijn we ’s ochtends naar het Victoria Falls National Park gereden, waar we naar binnen zijn gegaan om de Victoria Falls te aanschouwen. Met een breedte van 1700 meter en een hoogte van zo’n 100 meter is de Victoria Falls de grootste waterval van de wereld. Het staat dan ook op de lijst van de 7 wereldwonderen van de natuur. Onvoorstelbaar hoeveel water hier naar beneden klettert. Het gemiddelde ligt over het hele jaar op ruim een miljoen liter water per seconde, met in het natte seizoen zelfs drie miljoen liter. We zijn langs het Zimbabwaanse deel van de watervallen gelopen, wat 1400 meter in de breedte is. Op sommige plekken kon je de waterval niet eens zien vanwege de nevel die tot ver boven de Falls uitsteeg. Door deze constante nevel zag je ook dat het gebied rondom de Falls erg groen was in vergelijking met het gebied wat verder van de Falls. Een ander bijkomend verschijnsel ten gevolge van de nevel was dat je op veel plekken regenbogen kon zien. Na het hele park door te zijn gelopen zijn we terug naar de camping gereden, waar we de rest van de middag aan het zwembad hebben genoten van de zon. Bij de Victoria Falls kon je ook veel activiteiten doen, maar alles was nogal prijzig. We besloten daarom om die dinsdag maar vooral te genieten van de zon bij het zwembad op de camping. Dit was eigenlijk onze laatste echte vakantiedag, aangezien we woensdag en donderdag terug zouden rijden naar Jo’burg. Dinsdag kreeg ik helaas het nieuws te horen dat mijn vader een beroerte had gehad. Die avond heb ik meteen besloten om terug te gaan naar Nederland. Ik heb mijn verzekering gebeld en gelukkig was het in drie uur geregeld dat ik de vrijdag naar Nederland zou kunnen vliegen. Ook had ik ze gevraagd of ik samen met Joris kon vliegen aangezien hij ook vrijdag terug zou vliegen naar Nederland. Ik heb echt een topverzekering, want zelfs dat hadden ze geregeld.

Na deze laatste echte vakantiedag begon dan ook echt de terugreis al. Woensdag hebben we zo ver mogelijk richting Jo’burg geprobeerd te rijden en zijn we uiteindelijk gestrand op een erg leuke camping in Palapye, een dorpje in Botswana op zo’n 100km van de grens met Zuid Afrika. Aangezien de puf om te koken een beetje verdwenen was na een dag in de auto zitten, besloten we om te genieten van het buffet wat klaarstond op de camping. Die donderdag zijn we redelijk vroeg weer vertrokken en richting Jo’burg gereden. Na ruim 2 weken zetten we ook voor het eerst weer voet op Zuid Afrikaanse bodem. Tegen 4 uur kwamen we aan in Jo’burg, waar we een hotel hebben opgezocht voor onze laatste overnachting. Heerlijk om weer een keer een goede warme douche te nemen, een ruim bed met heerlijke matrassen en wederom te genieten van een heerlijk buffet als diner! Vrijdagochtend zijn we na een heerlijk ontbijtbuffet richting het vliegveld gereden, waar we de auto in zouden leveren. Na dit te hebben gedaan, hebben we Floor uitgezwaaid, zij vloog aan het begin van de middag naar Kaapstad, om van daaruit die avond terug naar Nederland te vliegen. De rest van de dag hebben Leon, Joris en ik doorgebracht door het spelen van Skip-Bo, een kaartspelletje. Om 6 uur zijn Joris en ik de douane dan ook door gegaan, wij zouden namelijk om 19:15 samen het vliegtuig richting Dubai pakken. Leon zou nog een paar dagen in Zuid Afrika blijven, dus die hebben we in Jo’burg achtergelaten. Vervolgens hebben we een prima vlucht gehad met een overstap in Dubai. Hier hebben Joris en ik weer een tijdje Skip-bo gespeeld om de tijd een beetje te doden. Vervolgens was het ook zo weer tijd om op onze vlucht te stappen richting Nederland.

Eenmaal aangekomen werd ik opgewacht door mijn lieve zus Nadine en door mijn twee vrienden Dennis en Chris. Het was even heel raar om weer terug te zijn, maar ook fijn om ze weer even te zien. Die avond heb ik Eddie meteen opgezocht en hebben we weer even kunnen knuffelen met elkaar en kunnen bijkletsen. Ik ben twee weken in Nederland gebleven en heb erg genoten van alle mensen die ik heb kunnen zien. Jammer genoeg heb ik niet iedereen kunnen zien aangezien het maar twee weken waren, maar het was in ieder geval een gezellige twee weken. Het was fijn om weer even mijn familie te kunnen zien!!

Nu ben ik weer terug in Afrika en de meeste vrienden en vriendinnen van mij zijn al vertrokken naar Nederland. Nog steeds vermaak ik me hier prima en voel me erg thuis. De laatste weken doe ik vooral veel met mijn Afrikaanse vrienden. Ik kijk er naar uit om hier nog de komende 4,5 maand te zitten. Hopelijk vliegt de tijd niet te snel voorbij!!

Stage, schaatsen en braaien in een township!

Hallo lieve mensen,

Vanaf nu zou ik op mijn blog twee stukken schrijven. Een stuk over hoe het gaat op mijn stage en een ander stuk over alle dingen die ik heb gedaan hier in Kaapstad.

Stage
Op mijn stage heb ik er sinds deze week een nieuwe taak bij. Een moeder uit de township heeft in paniek onze organisatie een bericht gestuurd waarin ze aangaf dat ze geen geld heeft om haar kinderen op te voeden omdat haar man al het geld krijgt en het geld alleen uitgeeft aan alcohol. Het begint nu winter hier te worden en de kinderen zijn constant ziek omdat ze kou vatten. Ook kan ze de kinderen niet meer voeden. Mijn stagebegeleidster Sandy heeft gevraagd of ik deze vrouw wil gaan helpen. Volgende week krijg ik mijn eerste gesprek met haar en ik ga met haar een CV opzetten en proberen een baan voor haar te vinden in Philippi. Mijn stage instelling SAEP sponsort de twee kinderen, zodat ze naar Nkosi kunnen (dat is een van de scholen waar ik les geef in de ochtenden).
Ik voel me zeer vereerd om dit te mogen doen en kijk er dan ook erg naar uit om haar te helpen. Ook vind ik het een beetje spannend, want ik weet niet wat die vrouw allemaal heeft meegemaakt en het word mijn eerste keer dat ik iemand met dit probleem ga begeleiden.

Jammer genoeg heb ik laatst weer moeten aanhoren dat een van de kleine meisjes van Ikamvalethu ( een andere school waar ik kom in de ochtend) verkracht is door een familielid. Ze oogt in de klas zeer normaal, maar ook voor haar wordt er nu hulp ingeschakeld want dat heeft natuurlijk heel wat inpakt op zo'n jong kinderleventje. Walgelijk om zulke verhalen te horen en dat je er niets aan kan doen.

Mijn circus groepje heeft me moeten missen vorige week, omdat ik ziek was. Deze week kwam ik weer aan op de school en de kinderen kwamen op me afgerend om me een dikke knuffel te geven. Ik hou zoveel van ze en het is heerlijk om zo ontvangen te worden. Toen ik de klas in stapte hadden ze alle stoelen al in een cirkel gezet en we konden meteen beginnen met de activiteiten. Ook begin ik verschil te zien bij de kinderen. Een jongetje dat altijd een beetje afstand hield begint steeds meer naar me toe te trekken en komt nu elke keer aan me vragen hoe het met me gaat. Super lief! Ook heb ik twee meisjes in de groep die heel slecht zijn in Engels. Zij praten bijna nooit, maar nu proberen ze steeds meer duidelijk te maken aan mij, in het Engels, wat ze willen hebben. Ik ben trots op mijn klasje! Voordat ik ziek werd had ik een les gegeven waar ze op een groot vel papier een circus artiest moesten maken en om de circusartiest heen moesten ze opschrijven wat ze geleerd hadden tijdens de afgelopen circus lessen. Ze konden een aantal circusartiesten opnoemen en dieren en uiteindelijk zeiden ze het volgende (ik vertaal het even naar het Nederlands): Je leert ons Engels. Je leert ons wat er in het circus is en je geeft ons veel afwisselende lessen. We houden van je.
Mijn hart smolt!

Mijn bezigheden in Kaapstad
Ik zit hier sinds gisteren alweer vier maanden. De tijd vliegt voorbij zoals ik al wel vaker heb gezegd.
Vrijdag 31 mei ben ik mee geweest naar de stage van Marianne. Dit is een stage met kinderen met TBC, HIV en kanker. Zeer indrukwekkend. Ze werken hier op sommige groepen nog op een wat oudere manier. Zo hebben ze geen gewone luiers maar doeken die ze omwikkelen. Mochten ze gepoept hebben dan is het aan jou om de luier schoon te maken met een wc borstel.... Gelukkig had ik geen poepluiers.

Twee juni ben ik jaja.......gaan schaatsen haha. Schaatsen in Afrika. Het is mogelijk. Ze hebben een overdekte schaatsbaan. Het was een grappig idee dat het ook kan terwijl het hier nooit vriest. Ze kennen hier discoschaatsen. Op gegeven moment gingen de verschillende gekleurde lampjes aan en wordt er muziek aangezet. Het was erg leuk om te doen!

Negen juni ben ik naar Mzoli's gegaan. Dit is een braai (BBQ) in een township. Je kunt hier veilig rondlopen als blanke alleen je moet wel zorgen dat je voor het donker de township uit bent. Ik vond het heel bijzonder dat ik hier samen kan zijn met de bevolking van de township.
Op deze plek kan je vlees halen wat zeer goedkoop is. Een meisje zei tegen ons dat we eens achter een van de deuren moesten kijken dicht bij het vlees verkoop punt. Dat hebben we gedaan en wat zagen we daar hangen.....dode varkens....Nou ja ons vlees was in ieder geval vers. Het maakte het er alleen niet echt smakelijker op. Ik had een stuk worst en twee redelijk grote kippenpoten voor ongeveer 1 euro. Daarna lever je je vlees af bij de braai en dan kan je gaan zitten in een groot overdekt stuk waar een dj muziek draait en waar word gedanst of gezellig word bij gekletst. Ook loopt er een man rond met een djembe die wat mooie stukjes speelt. Rond vier uur merkte we dat de meeste blanke mensen al weg waren en toen zijn wij uiteindelijk ook gegaan.

Nog dertien dagen en dan ga ik alweer op reis! Yeaahh! Ik ben aan het aftellen.

Bedankt voor het volgen van mijn blog. Mochten jullie graag wat meer horen over het een of het ander dan hoor ik het graag dan hou ik daar de volgende keer rekening mee. Ook hoor ik het graag als de verhalen te langdradig zijn. De foto's zet ik er zo snel mogelijk op.

Liefs,
Jessy

Township Phillipi!

Hoi lieve mensen,

Het is weer tijd om jullie op de hoogte te brengen van mijn Afrikaanse belevingen.

De afgelopen weken ben ik weer druk geweest met mijn stage. Ik merk dat ik steeds meer gewend raakt aan mijn omgeving in de township en dat ik daarom ook vaak niet beschrijf wat ik allemaal zie en mee maak. Waarschijnlijk heb ik al in een van mijn eerste stukken beschreven dat het eerste wat meteen opvalt op de straat zijn de geiten, koeien en vele honden die midden op de weg lopen. Laatst reed ik langs een rotonde in Phillipi en er stonden iets van vijf koeien en wat geiten op de rotonde te staan. Een erg komisch gezicht!
Verder zie je jammer genoeg ook veel jonge kinderen rond lopen op de straat die niet naar school kunnen, omdat de ouders het geld niet kunnen betalen. Vaak zijn dit kleine bedragen, maar toch is het teveel voor de ouders om het op te brengen.

Een paar weken geleden ben ik naar een Afrikaanse film geweest genaamd: ‘Little one'. Dit gaat over een meisje die in een township leeft en verkracht word door drie mannen en in elkaar geslagen word. Een erg ingrijpende film die ik iedereen aanraad om te kijken als je de mogelijkheid hebt om de film te downloaden. Aan het einde van de film wordt ook aangegeven dat 1 op de 3 kinderen voor hun 10^e levensjaar al een keer verkracht is (vaak door familieleden). Ik was erg geschrokken van dit percentage. Ik moest meteen denken aan al die kleine kinderen die ik allemaal begeleid.
In die week ging ik langs bij een van de scholen genaamd Nkosi. Dit is een groep met veel kleine kinderen. Je kunt denken aan de leeftijd 2 tot en met 5. Dit is een groep die stagneert in hun ontwikkeling. Er zijn geen middelen om ze verder te laten ontwikkelen en ook de docent heeft geen idee wat ze precies moet leren aan de kinderen. Naderhand heb ik dit besproken met mijn collega Alex die als een jaar als vrijwilliger werkt en nog een jaar langer blijft. Vervolgens vertelde ze mij ook dat veel kinderen in een probleemsituatie zitten thuis. Uiteindelijk vertelde ze mij dat een van de meisjes van die groep (3 jaar oud) verkracht is door een familielid......Verschrikkelijk. Dat zijn van die momenten dat ik besef dat ik toch echt in een township werk waar het er anders aan toe gaat dan in Nederland.
Vaak als ik naar de scholen ga, staan er andere kinderen die niet naar school gaan voor het hek toe te kijken wat wij gaan doen. Op sommige scholen halen ze wel is wat kinderen naar binnen die dan een dagje mee mogen draaien. Waar mogelijk is helpen ze elkaar. Na mijn les liep ik naar buiten en zei de kinderen bij het hek gedag. Vervolgens zag ik een ander kindje op de grond spelen met een gebruikte condoom. Ze hebben niets om mee te spelen, dus ze pakken alles wat er maar op straat te vinden is en vaak zijn dit spullen waar je een kind liever niet mee ziet spelen. Gelukkig zag de juf van de school het ook en heeft het meteen afgepakt en weggegooid.

Met mijn circus groep gaat het nog steeds super goed. Ik heb laatst weer acrogym met ze gedaan, ze geschminkt en nog heel wat knutselactiviteiten gedaan. Ik begin erg aan ze gehecht te raken en ik merk zij ook aan mij. Laatst heb ik een super goed gesprek gehad met ze over de klassenregels. Het was me opgevallen dat ze elkaar vaak schoppen, slaan, duwen en ook elkaars spullen afpakken als ze wat nodig hebben. Het is overigens een overlevings strategie die ik goed kan begrijpen, maar ik wil dat toch in mijn eigen les niet hebben.
Wat ik me besefte is dat ik in Nederland het slaan, duwen en schoppen nooit goed zou keuren en het zo snel mogelijk zou willen afleren. Hier wil ik het de kinderen niet af leren. Ze hebben het nodig als ze op straat zijn. Je moet van je af kunnen bijten en sterk zijn om er bij te horen anders word er zo over je heen gelopen.
Toen ik met ze in gesprek ging over de regels stemde ze in met die regel en heb ik een heel goed gesprek met ze gehad over hun normen en waarden en wat zij als regels wilden hebben.
Jammer genoeg is mijn groepje wel wat kleiner geworden. Ik ben gestart met 15 en heb nu nog 11 kinderen. Twee mochten niet meer komen omdat ze te vaak afwezig waren geweest en een jongetje wilde niet meer omdat hij geen zin had, maar Mihlali (een zeer gemotiveerd jongetje) had ik ook al vier keer niet gezien. Tijdens het kring gesprek over de regels had ik gevraagd aan de groep of zij wisten waar hij was. Het werd stil en Mphumzi (de beste vriend van Mihlali) zei tegen mij: ‘Ik denk niet meer dat hij gaat komen'. Ik zag dat hij wat meer wist dan ik. Ik heb doorgevraagd en uiteindelijk zei hij dat Mihlali niet meer kon komen, omdat zijn moeder hem in elkaar zou slaan als hij nog een keer naar circus groep zou gaan. Mijn hart brak en ik heb het meteen doorgegeven op kantoor. We gaan uitzoeken wat er speelt en mocht hij in gevaar zijn dan gaan we een social worker inzetten.

Een zeer indrukwekkende stage kan ik zeggen. Ik leer veel en krijg steeds beter zicht op hoe de Afrikaanse cultuur in elkaar zit. Hierdoor kan ik ook steeds meer rekening houden met de cultuur. Soms kan mijn hart wel breken als ik nare dingen hoor en mee maak, maar ik ben heel blij met het feit dat ik een aandeel kan hebben in het leven van de kinderen die ik nu begeleid. Ook al zijn het kleine beetjes, ik kan ze toch dingen mee geven en dat geeft mij voldoening.

Ook ben ik nog steeds elke dag blij dat ik hier tien maanden zit. Als ik nu al weg had gemoeten dan was dat veel te vroeg geweest. Ik begin nu mijn organisatie goed te leren kennen, de mensen, mijn lieve kindjes en ook leer ik Kaapstad steeds beter kennen. Ook heb ik nog steeds geen heimwee. Ik mis niets aan Nederland. Ik hou van de warmte hier, de mooie natuur, het relaxte, geen haast geen stress, en de cultuur.
En om sommige mensen gerust te stellen.......JA ik kom terug naar Nederland haha maar nu nog even niet!!

Nog even kort samengevat de hoogte puntjes van afgelopen weken. Ik heb devils speak beklommen. Dit was een erg mooie route. Het was wel een flinke wandeling van 5 uur, maar het was het zeker waard. Bij het afdalen nog een mooie zonsondergang gezien, dus mijn dag kon niet meer stuk.
Vorig weekend ben ik naar een vakantiehuisje geweest met Tessa, Marianne en Joy. Het is een huisje van Tessa haar tante en wij mochten daar in voor een weekendje. Het was een super luxe huisje met alles er op en eraan maar we hebben echt vakantie gevoel gehad. ‘S ochtends lekker buiten ontbijten, in de middag lekker zonnen en in de avond gezellig bijkletsen met veel thee, amarula ( Afrikaanse drank, een soort van baileys) en chocolade brownies. Al met al een geslaagd weekendje.

xx Jessy

Surfen, Lions head en Stellenbosch

Hoi lieve mensen,

Het is weer is tijd voor een update. Twee weken geleden heb ik weer een poging gedaan tot surfen en ik denk dat ik toch wel drie seconden op mijn bord heb gestaan. Na mijn stuntelige acties kwam een man mij nog instructies geven. Natuurlijk had hij een zoontje van ongeveer 10 die zo alle golven pakte.....Ik heb mezelf verplicht om de andere kant op te kijken en net te doen alsof ik dat niet zag. Daarna heb ik de man vriendelijk bedankt en geprobeerd zijn tips op te volgen, maar blijkbaar ben ik toch echt een amateur.

Donderdag 25-04 ben ik met Joris, Erik en Stefan Lions head gaan beklimmen. Dit was een erg mooie route met uitzicht over heel Kaapstad. We waren op tijd de berg op gegaan zodat we zonsondergang konden zien. We waren ruim op tijd en hebben een prachtige zonsondergang gezien. Ook was het volle maan die avond. Aan de ene kant zag je de zon ondergaan en aan de andere kant zag je de maan opkomen. Erg mooi! Uiteindelijk hebben we nog genoten van het prachtige uitzicht over Kaapstad. Toen het eenmaal pikdonker was, was het voor ons weer tijd om naar beneden te klimmen. Dit was nog een pittig tochtje. Ik was blij dat de maan fel scheen, anders was het wel wat lastiger geweest. Maar natuurlijk is het helemaal goed gekomen en hebben we uiteindelijk heerlijk geslapen die avond.

Zaterdag 27-04 stond ik op en het enige wat ik dacht was: hoe kom ik uit mijn bed? Nog nooit heb ik zo'n erge spierpijn gehad. Aangezien ik erg sportief ben...uhum....hebben mijn spiertjes het toch aardig te verduren gehad tijdens de afdaling van Lions head. Maar het was vandaag alweer tijd om met Joris, Joan, Tessa en Joy naar Stellenbosch te gaan, dus het was tijd om me klaar te maken. We zijn rond 4 uur de trein ingestapt op weg naar ons backpackers hostel. We kregen een kamer toegwezen met een aantal stapelbedden en mochten dus gezellig bij elkaar slapen. Eerst hebben we even buiten gezeten bij de baas van de hostel. Hij zat lekker een jointje te roken en zijn eigen dingetjes te doen. Nadat hij die had opgerookt werd er zo weer een nieuwe gedraaid. Hij zat dus lekker in de ‘ chill' modus. Vervolgens zijn we uit eten gegaan in een leuk sfeervol restaurantje. Natuurlijk konden we het uitgaansleven niet missen achteraf. We hadden ons na het eten omgekleed en hebben Stellenbosch onveilig gemaakt. Ik heb die avond amper kunnen dansen, want ik had zo erg spierpijn in mijn benen dat ik meer en deel op de bar heb staan leunen. Ik denk dat gemiddeld mens in Stellenbosch heeft gedacht dat ik een beperkt iemand was, omdat ik zo moeilijk liep. Maar hoe dan ook het was een gezellig stap avondje. Na vier uurtjes geslapen te hebben was het alweer tijd voor een moutainbike tour door Stellenbosch met drie wijnproeverijen en een brandy proeverij. Iedereen had natuurlijk echt ontzettend veel zin in wijn na een stapavond.......haha.
We hadden een gids die ons rond leidde door Stellenbosch. Eerst hebben we ongeveer een half uurtje gefietst en toen kwamen we bij de eerste wijnproeverij aan. We kregen meteen vijf wijntjes voorgeschoteld. Ik hou eigenlijk helemaal niet van wijn, maar er zaten er toch een paar tussen die ik lekker vond. Misschien dat ik na tien maanden Kaapstad toch een wijnliefhebber word.
Na de eerste wijnproeverij zijn we weer doorgefietst naar de andere wijnproeverijen en brandyproeverij. De omgeving was mooi en het was weer lekker om even te fietsen. Ik mis mijn fiets wel hier. Je ziet hier ook bijna niemand fietsen. Iedereen doet alles lopend of met openbaar vervoer.

Afgelopen week ben ik de hele week thuis gebleven. Ik had een klein wondje opgelopen met surfen en er was blijkbaar een bacterie ingekomen. Maandagnacht werd ik wakker door pijnlijke steken in mijn teen en hij was al meteen opgezet en rood. Die maandag ben ik maar meteen naar de dokter gegaan en had antibiotica en pijnstillers gekregen. Verder mocht ik van mijn dokter niet werken tot donderdag en moest ik op de bank blijven zitten met mijn voet hoog......dat is niets voor mij. Ik heb mijn best gedaan zo min mogelijk te doen, maar ik heb zeker niet alleen maar op de bank gezeten. Maar nu gaat het al stukken beter en ik denk dat het dit weekend helemaal over is.
Wel een zwaar leven heb ik hier hoor, nog een half uurtje en dan heb ik alweer weekend.

Voor aankomend weekend heb ik nog geen plannen, maar we gaan vast weer leuke dingen doen!

Fijn weekend!

Verjaardag, surfen

Hey lieve mensen,

Hier weer een verhaaltje van mij. Ik heb eindelijk weer even de tijd om op het kantoor een verhaaltje te schrijven, want ik heb het nu echt druk met alle lessen voorbereiden en met mijn stagebegeleidster helpen. Eindelijk krijgt ons project meer structuur. Sandy is goed in alles reorganiseren en nu worden mijn taken ook steeds duidelijker.

Inmiddels ben ik alweer een jaartje ouder. Op 9 april ben ik 23 geworden en dat had ik alvast gevierd op 6 april met een groep van mijn appartement. Ik heb een externe schijf gekregen, wat ik graag wilde hebben, zodat ik mijn foto's veilig kan bewaren. Verder verwacht ik nog steeds pakketjes en kaartjes, maar aangezien sommige kaartje ongeveer een maand onderweg zijn kan ik nog even wachten denk ik. Maandagavond 8 april heeft een vriend mij mee uit genomen. Om 12 uur heeft hij voor mij gezongen en hebben we een lekkere cocktail gedronken. Een goed begin voor mijn 23ste jaar. Toen ik thuis kwam was mijn slaapkamer helemaal versierd met slingers en ook mijn bed was versierd. Joy had blijkbaar de sleutel aan Joris gevraagd en had toen ik mijn verjaardag in de stad aan het vieren was mijn hele kamer versierd. Super lief!
Op mijn stage ben ik ook verwend, want er stond een bak met vers gemaakte brownies klaar. Alexandra die bij mij in het kantoor werkt had ze voor mij gebakken. Van Sandy heb ik een plantje gekregen en nog een kaart van de rest.

Op stage gaat het verder goed. De kinderen van de circus groep raken steeds meer aan me gewend en ik word altijd hartelijk door ze ontvangen. Vandaag krijgen ze voor het eerst hoolahoop les, dus dat word vast een leuke les.
De docenten van de scholen waar ik 's ochtends heen ga raken ook steeds meer gewend aan mij. Het is soms wel is lastig, omdat iedereen zijn eigen manier van les geven heeft, maar daar komen we vast wel uit.

Verder heb ik afgelopen zondag voor het eerst gesurft. Na eerst wat uitleg te hebben gehad over wat je moet doen als er haaien zijn, ben ik met 9 anderen van mijn appartement het water in gedoken. Het is heel goedkoop om hier te surfen. Voor een wetsuit en een surf board betaal je ongeveer 8 euro voor de hele dag. Ik vond het behoorlijk lastig en het is me dan ook nog niet gelukt om staand op een board te staan. Wel lukte het me om op mijn knieen te zitten. Dat word dus nog flink oefenen de komende tijd.
Tijdens mijn pogingen tot surfen, waarbij ik ongeveer 3 liter zeewater heb gedronken, kwamen kinderen van ongeveer 8 jaar mij zo voorbij gesurft. Echt niet normaal hoe makkelijk zij dat kunnen. Maar ik hou de hoop erin dat in de tien maanden tijd het mij toch moet lukken om op mijn bord te staan.

Ik kijk al erg uit naar 26 juni, want dan ga ik rondtrekken met Joris(mijn huisgenoot), Leon, Floor ( zij zijn van het appartementencomplex) en Loes ( een vriendin van Floor). We gaan een 4x4 huren met tenten er bovenop. We gaan naar Botswana, Namibie en Zimbabwe. De reis gaat ongeveer 2,5 week duren en dan eindigen we in Johannesburg en vanuit daar vliegen we weer naar Kaapstad.

Het begint nu langzamerhand slechter weer te worden. Vandaag hebben we de hele dag regen en voor zover het er nu uitziet gaat het weer opklaren in het weekend. In mei blijkt het echte winter weer te beginnen en dat betekend veel regen en ook veel wind.

Liefs,
Jessy

The garden route

Hoi hoi,

Bedankt voor jullie leuke reacties. Ik vind het altijd leuk om wat respons te krijgen vanuit Nederland.
Afgelopen vrijdag ben ik samen met tien anderen van mijn appartement de garden route gaan doen. We hadden een busje geregeld met gids, zodat we alles konden zien wat we wilden zien. Om 6 uur moesten we klaar staan wat dus behoorlijk vroeg was, maar ik had er veel zin in dus had het er wel voor over. Eerst hebben we een heel stuk gereden en zijn voor de lunch even gestopt bij een restaurantje om vervolgens door te rijden naar de Cango caves. In de Cango caves kregen we de keuze om de standaard route te doen of de adventure route te doen. Natuurlijk gingen we voor de adventure route, ook al wisten we niet wat het inhield. We kwamen er al gauw achter want we moesten klimmen, tijgeren, door smalle gangetjes lopen ( waar iemand een keer 11 uur heeft vastgezeten) enzovoort enzovoort....een hele ervaring met wat blauwe plekken en spierpijn na afloop. Vervolgens zijn we door gereden naar een Ostrich farm waar we uitleg kregen over de struisvogels en ook nog de kans kregen om er op te zitten. Daarna zijn we naar onze backpackers overnachting gereden. Daar stond het avond eten al op ons te wacten. Vervolgens nog gezellig een kaartspelletje gespeeld om naderhand in het stapelbed te klimmen en lekker te slapen.
Zaterdag moesten we om 7 uur weer paraad staan want we gingen een wandeling maken in het Tsitsikamma forest. Dit was een super mooie omgeving met prachtige natuur. Na wat klimwerk had je prachtig uitzicht en kon je even tot rust komen op een bankje. Rond 9:30 gingen we ontbijten om vervolgens door te gaan naar de bungee jump. Zeven van de tien mensen van mijn appartement hebben de sprong gewaagt, maar aangezien ik al bang ben om in een achtbaan te zitten heb ik ervoor gekozen om rustig in een restaurantje te gaan zitten en toe te kijken hoe de rest sprong. Na de bungee jump zijn we door gegaan naar Monkeyland om te luchen. De zijkant van het restaurant is met gaas bekleed waardoor je tijdens je lunch aapjes kan zien. Vervolgens zijn we doorgereden naar onze overnachtingsplek. Hier hadden we een game drive en we hebben veel dieren gespot. We hebben namelijk cheeta's, buffels, elanden en springbokken gezien. Onze overnachting was ontzettend mooi. Het waren houten huisjes waar je met twee personen in kon slapen. Je zat in een super mooie omgeving met mooi uitzicht. Het enige nadeel is.......het ongedierte. Ik stond bij de deur toen ik in mijn ooghoeken iets zwarts zag. Ik keek opzij en zag een super grote spin. Zo groot had ik hem nog nooit gezien. Na wat bij elkaar geschreeuwd te hebben en Joy iemand gebeld had van de receptie, kwam Stephan ons redden en heeft de spin gevangen met een kopje. Daarna kwam de man van de receptie hem weghalen met het nieuws dat dat nog maar een klein spinnetje was. Wat een fijn idee was dat. Vervolgens kwamen Joy en ik erachter dat er allemaal kleine wormpjes rondkropen in ons huis. Maarja beter wormpjes dan spinnen. Voordat ik mijn bed in stapte deed ik natuurlijk een dubbele check en als kers op de taart kwam er nog een tor over mijn kussen heen gekropen. Vervolgens heb ik mijn verstand op nul gezet, anders zou ik nooit meer kunnen slapen.
Zondag hadden nog een gamedrive en die dag hebben we leeuwen, olifanten en giraffen gezien. Vervolgens hadden een uitgebreide lunch en daarna gingen we naar een cheetah farm en reptile farm. Bij de reptile farm heb ik nog een slang vast mogen houden. De foto's volgen nog! Zaterdagavond hebben we overnacht in een andere backpackers plek. Het is erg sfeervol bij de backpackers plekken en er hangt een gezellige sfeer. Ook hier hebben we weer een kaartspelletje gespeeld en hebben onze guide even ingemaakt.
Maandagochtend hebben we een ochtendduik genomen in de Indische oceaan. Aangezien iedereen zegt dat dat water warmer is dan de Antlantische oceaan, wilde ik het wel eens uitproberen. Samen met Joris, Joy, Lennard en Claire ben ik de zee in gerend. Het water was inderdaad warmer, maar alsnog vond ik het behoorlijk fris. Vervolgens hebben we ons klaargemaakt en zijn we door gegaan naar de View of Arniston. Dit was ook weer een prachtige plek. Daarna zijn we door gegaan naar Cape Agulhas het zuidelijkste puntje van Afrika. Hier hebben we even genoten van het zonnetje. Na een tijdje te hebben gezeten zijn we doorgereden naar Hermanus. Een leuk en gezellig stadje. Hier hebben we gelunchd en nog even rondgelopen. Als laatst zijn we naar Betty's bay geweest om pinguins te spotten.

Al met al heb ik dus veel gezien en gedaan en het super gezellig gehad met de mensen van mijn appartement. De foto's probeer ik er zo snel mogelijk op te zetten

Liefs, Jessy

Xhosa lessen, acrogym, Signal hill

Moweni (Hello),

Mijn eerste lessen Xhosa zitten erop en ik moet zeggen dat het behoorlijk lastig is. Ze hebben aparte klanken en spreken letters heel apart uit. Mijn oefening baart kunst en ik kan nu een paar dingen zeggen tegen de kinderen zoals:
Sit down: Hlalani phantsi
Thank you: Enkosi
Listen carefully: Mamelani kakuhle
En zo nog een paar andere woorden.
Vandaag zei ik wat in Xhosa en de kinderen keken me heel verbaasd aan. In weet niet of het eraan lag dat ik als wit persoon iets zei of dat ik het gewoon raar uitsprak....het zou vast het tweede zijn.
Vorige week woensdag heb ik mijn acrogymles gedaan en de kinderen werden helemaal gek. Ze vonden het super leuk om te doen. Ik dacht ze zullen vast wel moeite hebben met sommige oefeneningen, maar binnen 15 minuten hadden ze alle tien de oefeningen klaar. Uiteindelijk heb ik er maar een wedstrijdje van gemaakt wie het snelst een bepaalde oefening kon uitvoeren. Het was veel herrie en we kregen veel bekijks van andere studenten. In de avond ben ik met mijn collega Marie naar de bioscoop gegaan. Je betaald ongeveer 4,50 om een film te zien, echt heel goedkoop. Maarrrr je hebt dan soms ook beeld met zwarte stukjes erin haha.
Donderdag was ik vrij, maar ik ben meegegaan met mijn stage naar een dansshow. Een groep van 37 leerlingen van een basisschool in de townships kregen de kans om mee te gaan naar deze show en ik wilde graag mee maken hoe ze dat zouden vinden. Tijdens de show heb ik meer naar de kinderen gekeken dan naar de show, want ze zaten met open mond naar de show te kijken en het meisje naast mij zei de hele tijd: wauww, i like this, wooow, beautifull. Ze hadden de dag van hun leven.
Op zaterdag ben ik naar Signal hill geweest. Na de tafelberg, was dit eigenlijk wel een beetje een tegenvaller qua uitzicht, maar nu hadden we in ieder geval weer de zaterdag opgevult.
Zondag had ik een vergadering met alle begeleiders van het kunstprogramma. We gaan samen een grote show opzetten met drama, circus, dans, marimba en een koor. Dit gaat vast en zeker erg leuk en ook mooi worden.
Het stilzitten op mijn stage is afgelopen, nu is het (eindelijk) tijd om aan het werk te gaan.
Aankomend weekend ga ik de gardenroute doen. Het blijkt een super mooie route te zijn, dus het word vast een leuk weekend!