Hoi lieve mensen,

Het is wat rustiger van mijn kant, maar dat komt omdat ik de laatste tijd niet veel bijzonder uitstapjes hebt gemaakt. Inmiddels zit ik alweer zeven maanden in Afrika en ik heb er nog steeds geen genoeg van. Ik ben bang dat de laatste drie maanden te snel voorbij zullen zijn en ik zou dan ook nog graag een maandje langer willen blijven. Mocht het geld het toelaten dan boek ik er nog een maandje bij. In december word het zomer hier en het zou nogal zonde zijn als ik dan terug ga naar de kou….de sneeuw….het ijs……

Op het moment dat ik terug kwam van Nederland heb nog even een dagje kunnen optrekken met wat vriendinnen en vrienden die ik van hier kende en uiteindelijk zijn zij de volgende dag naar huis gegaan. Voor het eerst helemaal alleen in Afrika en ik heb me nog steeds geen dag verveeld. De laatste tijd doe ik vooral dingen met mijn Afrikaanse vrienden en ik vind het heerlijk om op mezelf te zijn. Ik heb heel wat avonden gehad dat ik lekker heb gerelaxed, een filmpje heb gekeken of een boekje heb gelezen. Als ik zin had om even wat te gaan doen dan belde ik een van mijn Afrikaanse vrienden.

Op mijn stage gaat het heel goed. Ik geef veel lessen en knuffel nog steeds veel met de kinderen. Elke keer als ik weer kom word ik hartelijk ontvangen. Een heerlijk gevoel! Ook de docenten zijn erg aardig en ik krijg ook vaak een dikke knuffel van hen. De afgelopen weken ben ik druk bezig geweest met het begeleiden van Simamkele. Dit is een jongetje met fijne motoriek problemen en aangezien ik nog iemand moest begeleiden voor een schoolopdracht kwam dat allemaal even goed uit. Elke maandag, woensdag en vrijdag ben ik met hem apart gaan zitten om te oefenen met kleuren, knippen, schrijven enzovoort. Een heerlijk jongetje is, maar ook weer met een hele geschiedenis. Vader mishandeld hem zowel lichamelijk als geestelijk, hij woont bij zijn oma omdat zijn moeder een alcoholist is en dus niet voor hem kan zorgen. Erg triest, maar erg fijn dat ik wat leuke activiteiten met hem kan doen. Ik heb het wel aangeven op het kantoor en er word werk van gemaakt. Ze gaan uitzoeken wat ze kunnen doen en hoe de thuissituatie precies in elkaar zit.

De vrouw die ik zou begeleiden met werk zoeken, heeft niets meer van zich laten horen en daarom heb ik haar jammer genoeg niet meer kunnen begeleiden.

Verder heb ik nog wat bizarre verhalen. Op een ochtend voordat we gingen werken werden we gebeld door een van de docenten van een school dat haar man zichzelf had neergeschoten, maar niet goed had geschoten en daardoor nog leefde. Hij moest dus zo snel mogelijk naar het ziekenhuis en wij hoefden geen les te geven op de school. Erg bizar.
Een collega van mij vertelde een verhaal dat hij vroeger een soort van kind soldaat is geweest en dat alle kinderen werden vastgebonden en heroïne in hun handen kregen gespoten en vervolgens ten strijd moesten gaan. Hij werd gelukkig snel gered door een ander leger waardoor hij er lichamelijk niet teveel schade aan over heeft gehouden.
Het laatste bizarre verhaal is dat mijn collega’s en ik klaar waren met werken en op de terug weg waren naar het kantoor. We reden nog in Philippi toen we op gegeven moment allemaal mannen zagen met stokken die de weg op renden en auto’s zaten te bekijken die langsreden. Aan een kant stond een grote truck die ze al te pakken hadden gehad en alle ramen waren kapot geslagen. We hebben maximaal het gaspedaal ingedrukt en zijn de mannen snel voor gereden. Het bleek dat er in de tussentijd dat wij in Philippi waren er een protest was ontstaan. Dat gebeurd wel vaker, maar dan moet je er voor zorgen dat je gewoon zo snel mogelijk weg bent, want het is en blijft gewoon zo dat ze denken dat blanken geld hebben en omdat we in een bedrijfsauto rijden al helemaal. We zijn weer veilig terug gekomen, maar het was wel even spannend.

Liefs,
Jessy